Ten kwietniowy dzień okazał się kopalnią niespodzianek. Wyjazd z Bielska, przejazd przez Słowację – ciężkie chmury, zwiastujące deszcz. Zakopane. 9.00 rano. Pierwsze zaskoczenie – do kolejki na Kasprowy nie ustawił się sznurek turystów! Jeszcze pół godziny i jesteśmy na Kasprowym. Pogoda ciągle  niezdecydowana, ale słońce co raz śmielej przygrzewa. Przechodzimy spod schroniska na Beskid, tam zostawiamy jako pierwsi ślady, gdy skończy się dzień już będą zajeżdżone przez innych.Kierunek Murowaniec, nie, jeszcze nie odpoczynek. Schronisko majaczy niedaleko, za chwilę będę marzyc tylko o tym, aby w nim usiąść i napić się zimnego piwa. Czarny Staw Gąsienicowy przebywamy „na łyżwach” – trudno nie myśleć o zimnej wodzie pod wiosennym lodem, ale widoki dookoła i sesja fotograficzna na chwilę odpędzają niespokojne myśli. Pod Zawratem zapada decyzja – wychodzimy. Jeszcze kanapka, łyk Isostara, każda kropla jest dzisiaj na wagę złota. Krótki kurs zakładania raków i… do góry. Wszystko dobrze, do pierwszych zakosów. Kilka zawrotów i moje nogi zaczynają słabnąć. Ciężki śnieg nie ułatwia wspinaczki, zaczyna się robić co raz bardziej stromo. Zakładam raki. Kolejna myśl – jak wyjdziesz, to będziesz musiała zjechać, nie ma odwrotu. Odpędzam tę natrętną myśl. Dyszę ciężko, jeszcze kilka metrów i ZAWRAT! Jak tu pięknie. Czuję się jak prawdziwy zdobywca. Aż do tej chwili nie wierzyłam, że tu stanę.

Zauroczeni zeszłorocznym wypadem narciarskim w Dolomity postanowiliśmy z Jankiem i Dominikiem w tym roku znowu tam wrócić. Tym razem zamierzaliśmy zmierzyć się z legendarnymi żlebami Staunies Nord i Val Scura. Na koniec miało być coś łatwego i przyjemnego.

Forcella Stounies 3002 m n.p.m. Canali Stounies Nord. Trudność OSA+, S4+ , 40°-50°

Dźwięk budzika jest przenikliwy i nieprzyjazny. Zmęczeni nocną podróżą spaliśmy zaledwie trzy godziny w kotłowni dolnej stacji wyciągu gdzieś w okolicy Cortina d’Ampezzo. Sen przerywany był dźwiękiem, co jakiś czas włączanych pomp tudzież chrapaniem jednego z kolegów :-).

Witam Wszystkich!

W minioną środę wybraliśmy na freeridowy wypad w Niżne Tatry, na Chopoka. Skład ekipy: Janek, Ojciec Janka, Dominik, Maciek, Młody no ja, oczywiście. Dla Taty Janka wyjazd był typowo wyciągowo-trasowy. Pozostali ćwiczyli w żlebach. Maciek zaliczył jeden żleb, reszta po cztery, choć różne i w różnych wariantach.